karanfil

bir şarkı çaldığında hep aynı yere nasıl dokunur? ilk dinlediğimden beri hüzünlendiren mutlu eden yerle bir eden güçlendiren aynı zamanda kolumu kanadımı kıran şarkıyla merhaba diyorum sana. sen bilmezsin şimdi hangi evin kapısında yağmurun dinmesini beklediğimi. Oysa ben senle ıslanmayı severdim. şimdi kuraklığı seviyor tenim. bir bozkırın ortasında kaldık ve yağmurlar bu şehri çoktan terk etti. Gözlerimin içine baktığında beni değil derinliğinde yarattığın kişiyi sevdin. Ama benn o kalıba hiç giremedim. fizik kurallarını görmezden geldin aslında hiç ilgilenmedin ben beni koymak istediğin kabın şeklini alamam ki. seni sevebilmek uğruna verdiğim savaşları sen kazandın hemde hiç çaba sarf etmeden. Şimdi ardından söylediğim her cümle anlamsız. Seni tanımak seni tanımış olmak bu dünyada bana yapılan en büyük haksızlık. İşin en yalın haliyle sen kötüsün sevdiğim sakın bir daha kimseyi sevme..

dalga

yalnızlığımdan vazgeçtiğim yerden

ellerinin sonsuz kıyılarına yürüyorum

bir başkasının ayak izlerinden

on05ikibin15

bir kuşun gölgesinde gördüm bizi.
yarına çıkamayacak kadar yüksekten uçuyorduk.

sıfırbeşkasımondört

Sevdanın ihtimallerine sığınıyorum 
Sessizliğimin arkasında çok sesli yalnızlıklar biriktiriyorum
Kapılar kapanıyor
Hiç bilmediğim kelimelerle anlatıyorum düşlerimi..
Hiç yaşayamadığım kadar umutlu..
Sevdaya sığınıyorum.

esmer

gözlerinde kentler inşa ediliyor, kimse uğrayamıyor..
gözlerinde bin yılın karanlığı aydınlanıyor..
-gözlerin kuyuya atılan ateş-
kimse bir başkasını yakamıyor bu devirde gözlerin olmadan..

adın geçti bak burda
orda da
şurda da ..
o'da anlattı seni, diğeri dinledi..
bu dünya hep seni dinledi..

kalelerini korurken
annemin masallarında ki üç başlı yılan
ben gizli geçidi biliyorum sevgilim..
yine de yürüyorum kapına
dedelerimden gelir bu deli cesaretim..

durumbu.

kimseye kalmamış ki..

yürümüş gitmiş dünya..

durum bu.

içinden tren geçen şehirler gibisin 
--
uyudum mu herşey geçer
sen kalırsın
sen hep kalırsın
başka kim varki giderken kendini unutan senden başka?
başka kim varki bu şehrin her yerinde adı geçen?

ruhsuz.

hadi asalım kendimizi cümlelerle..

virgüller benim noktalar senin nefeslerin olsun..

hadi asalım kendimizi..

aklı selim bir insan katlanır mı ki bu hayata?

deli olmalıyız, aklımızı bir köşeye bırakmış olmalıyız.

'bunca acının içinde mutlu olabilmek için..'

-' ne çok acı var '- demişti şair.. hala öyle...

*zarifoğlu *tufan tarık..

al benden de aynı..

-içinden geçenleri söyleymiyorsan konuşuyor sayılmazsın.-

kalbimden kalbine uçmaya yeltenen

milyonlarca kuşu durdurmaya çalışıp 

sade bi ' merhaba ' diyorum sana..

herkes gibiymişsin gibi..

-hayat, ölüm, kalım, zaman, mekan..

ne gereksiz mevzular bunlar..

gözlerin yeter bize ...

ellerin sonra..

kuşlar gelir ..

mavi zaten hep parmaklarının ucunda..

bugünü unuturuz, belki yarını da..

diyorum ya ne gereksiz mevzular şunlar..

senin dışındaysa..-

mualif

gel anlaşalım 
ben şiir yazayım sen sus
sevmemişliğin renginde sus
benden ayrı 
benden farklı sus.

 benimse
cömertliği üstünde kelimelerimin.
sana bulanmak istiyorlar
ben haricinde..

giz.

sorarsan buraları, her yer yokluğun.. 
sen yoksan neye yarar ki kalabalıklar?
uzun ince bir yalnızlıktır ömrüm 
başı sonu hep aynı..

kimselere sorma
benden başka kimse göremez
kahve gözlerinde ki sonsuz maviyi.. 


toprağına yüz sürmemişken
kentelerce ötede 
uçsuz bucaksız esmerliğin.

20nisan2014

yalnızlığın yakıştığı mevsim yoktur..
aşk her dem güzel..
ve durdu dünya
sıkıldı beklemekten.

hayat kısa

gözlerinde kuşlar uçuyor.
gözümde sevda tütüyor.
bir gece ansızın sızdırabilir zehrini ..
ikimiz bile değilken..

dünya dönüyor..
trenlerin bile değiştiği bi dönemde
eskilerden kalma
bir tek
aşk var elimde..

ellerimiz sonsuza uzanıyor
' elele tutuşacağız ' sadece..
tutuşacağım ellerinden..
ellerin kibrit alevi..

aşk.

şiirler biriktiriyorum yokluğuna..
nasıl resmedilirse gülüşün kelimelerle..
senin gülüşün maviden olma benim siyahtan bozma..

bulutlar göçüyor vardığın diyara..
Demeter misali bereket saçıyor gözlerin..

kuşların diyorum sen kaşlarını çatınca nereye saklanıyor.

adın kağıt kesiği şimdiler de..
adın bir yudum su hasreti
adın iki ucu keskin kılıç..

alıpta gidince kendini
kalemin değdiği her yer acı çekiyor..
kalem ihanet ediyor aşka ..
esmerliğine saklanan onca hayale
yazık oluyor..

ben hep şiir demiştim..

iki kelimeyi bir araya getiremez oldu gevezeliğim.

nasıl anlatılır ki aşk ?

şöyle yazsam uçsuz bucaksız ..

hissettiklerime eş olur mu ?

susmak çok şey anlatır..

sen sustuğumdan anla beni...

birderdimvarartık.

ah sevdiğim benim

ezberlemişim her halini 

bunca mesafe de bile 

gözümün 

önündesin.

manasız.

umarım unutmuşsundur..
her gece baş ucuna dikilmiyordur o manasız hayalet.
kesmiyordur gülüşü ayak bileklerini.

- gitme.!
daha vakit var
ölüm de var kalım da.. -

umarım unutmuşsundur..
herşey tadında güzelken
sen acınla güzelsin.

umarım unutmuşsundur.
iki nota bir dize acıtmıyordur canını
bir fotoğraf yedi tepe..

bahanesiz

Kan damlıyordu kaleminden oturdu gökkuşağı çizdi kanrevan oldu evren..
Işık kırılırsa renklere bölünmez kanar..
Umut kırılsa çoğalmaz biter..
Uzun uzun kelimeler türer yalnızlıktan
ve bazı kelimeler dağı dağa kavuşturur da aynı zamanda tavşandan hiç ses seda yoktur.
Anlamsızlığa vurur cümleler , nerden çeksen oraya gider yollar.
Üstüne düşünülmemiş basit bir şiir olur varlığım adının arkasına saklanır..
Tanrıya biraz ihanet gibi yarıda kesilmiş cümlelere kılıf aranır..
Vazgeçmenin kolaylığı seçilir özlemin ağırlığına..
Rüzgara dokunur kokun ve adına adanır yedi cihan..

dümdüz hayat

İçimden koca koca parçalar kopuyo,
ardından hiçbir parça tutmuyor birbirini ..
Hava güneşliymiş yağmurluymuş farketmiyor bir zaman sonra..
Hatta saatlerin günlerin ayların önemi kalmıyor..
Geceyi gündüze karıştırmak , her günü pazar saymak..
Kendine küçük yanlızlıklar peydahlıyor kalbim sonra oturup birer birer büyütüyor..
Başkalarının yalnızlığına katılıyor birkaçı ..
Şu günlerde herkes pahalılıktan bahsediyor ama herşeyin ne kadar ucuz olduğu görülmüyor..
Tanrı senden harcadıkların için ne kadar istiyor?
Bir kapı kapanıyor ruhumda kimsenin bilmediği sırlarla
-sahi iki kişinin bildiği sır değil miydi ?-
dolu bi sandık oluveriyorum varlığı bile unutulmuş.
Yokluğuna mayın döşeyip cesur adımlarla yürüyorum sana,
bile bile lades bu gece..
Ölüm seni ben seçtim..

bilen bilir..

aşkı en iyi bilenlerdir gidenler ..
bilirler sevmeden sevişilmez
bilirler içten gelmeyen her dokunuşun can acıttığını
..
bilirler aşkı ve ondan giderler..